“Mijn dochter van twee eet soms heel weinig, en op bepaalde dagen slaat zij de drie maaltijden helemaal over”, zegt een bezorgde moeder aan Parbode. “Ze laat haar korenmeelpap, groenten en kip staan, maar eet bijvoorbeeld wel frietjes. Wat moet ik doen zodat mijn kind genoeg en gezond blijft eten?”
Tekst Chiara van Leeuwaarde | Beeld Collectie Cruden
Juljo Cruden, kinder- en jeugdpsycholoog en werkzaam bij Psychologie Praktijk Octagon:
“Veel Surinaamse ouders maken het eetprobleem rond de peuterleeftijd van hun kind mee. Er zit veel achter en daarom is het belangrijk om dit gedrag beter te begrijpen. Een kind van twee jaar zit midden in een fase van een stukje zelfstandigheid ontwikkelen. Dit is de beroemde ‘ik wil zelf doen’-fase. Psychologisch gezien is dit een vorm van normaal gedrag. In bepaalde gevallen is dit geen verzet, maar een teken dat het kind geen honger heeft, moe of overprikkeld is. Ouders moeten ook niet elke maaltijd als een strijd gaan ervaren, omdat het kind dan meer weerstand kan bieden. Uiteindelijk zal dat kind stress voelen aan tafel en eten associëren met spanning. Maak het eten daarom voorspelbaar als ouder, want ritme is rust. Geef het kind eten en laat het kind los. Een voorbeeld: ‘Hier is je pap. Als je trek hebt, kun je eten. Ik ga ondertussen de tafel afruimen’. Als het kind na twintig minuten nog niet heeft gegeten, haalt u het bord weg zonder straf of discussie.
“Een kind heeft ook zijn eigen stem, laat het kind dus binnen de grenzen kiezen. Laat het kind bijvoorbeeld kiezen uit twee opties: ‘Wil je vandaag pap met kaneel of wil je banaan?’. Dit zorgt ervoor dat het kind zich gehoord voelt. Het is altijd leuk om een spel van het eten te maken. U kunt kleine Surinaamse ‘eetverhalen’ of rijmpjes gebruiken tijdens het eten: ‘Kijk, hier komt het vliegtuigje! Vroooooemm… Het stijgt op vanaf het bord, het vliegt door de lucht… En landen maar in jouw mondje!’. Tijdens moeilijke momenten is het ook handig om lievelingsknuffels te gebruiken. ‘Teddy zegt: Ik heb honger, mag ik eerst proeven?’.
“Laat uw kind meehelpen, want peuters voelen zich ook betrokken als zij mee mogen helpen. Laat uw dochter bijvoorbeeld een banaan pellen en haar lepel vasthouden. Vertrouw erop dat haar lichaam haar vanzelf laat eten als het nodig is. Het moment dat u merkt dat uw kind structureel gewicht verliest, erg moe is, of geen interesse toont in eten of drinken, is het belangrijk om met een kinderarts of psycholoog hierover te praten. In de meeste gevallen is dit een tijdelijke fase – met geduld en liefde komt het goed. Het is belangrijk om het als moeder te zien als iets dat uw kind u duidelijk wil maken. Als we goed kijken en luisteren, ontdekken we veel meer.”
Juljo Cruden helpt jongeren omgaan met uitdagingen zoals stress, angst en emotionele problemen. Hij geeft les aan de Anton de Kom Universiteit en is richtingscoördinator van de studierichting Psychologie. Hebt u ook een vraag voor psycholoog Cruden? Mail naar parbode@gmail.com en we leggen het aan hem voor ter publicatie.
Dit artikel is één van velen in het obtober-november editie van Parbode Magazine, verkrijgbaar in de winkel (in Suriname). Digitaal verder lezen? Kijk op www.parbode.com/abonneren
